((((( سپرموج )))))

سیزده بدر از دوران هخامنشیان در ایران رواج داشته ، و در دوره ی ساسانیان به اوج خود رسیده است .که مردم وبخصوص شخص شاه از 13 فرورین الی 17 فروردین به دامن طبیعت می رفتند و به اکولژیی طبیعت گردی ارج می نهادند.وبوته ها ودرختان کوچکتر را به بوته ها یا درختان بزرگتر گره می زدند،که نمادی باشد برای اینکه بزرگتر ها دست کوچکترها ویا افتادگان را بگیرند، و وحدت و اُخوت بیشتر شود.

قابل بذکر است در آن دوران این سنت خوب چنین بوده که 4 روز اول سال نو مردم به دیدن شاهان می رفته اند ، وهدایایی به اندازه وسعشان باخود می بردند، واگر کسی بیشتر از توان خود هدیه ای پیش کش می کرده و شاه متوجه می شده ،تمامی هدایایی او را پس میفرستاده ودیگر از او هدیه ای قبول نمی کرده.

از 4 عید تا 8 عید به مدت 4 روز مردم به دیدن بزرگترها ویا مسئولین می رفتند،و تجدید اُخوت و برادری میکرده اند .

واز هشتم عید تا 13 شاه ، مسئولین و بزرگترها به دیدن کوچکتر ها می رفتند و رفع مشکلات مردم بخصوص راَیت میکرده اند .

وحالا به امید اُخوت حقیقی و روزگاری خوش و سرشار از صمیمیت برویم سیزده بدر.........

«سیزده بدر»

(سیزده بدر، غصه بدر . صبح سحر، بریم سفر0 )

(سیزده بدر، را بیخطر . فردا بریم، کوه وکمر0)

(سیزده بدر، بده ثمر . شادی ما، نشه هدر0)

(سیزده بدر، ببر خبر . درد وبلا، نگیر پسر0)

(سیزده بدر، نکن حذر . دیدن ما، سال دگر0)

نا گفته نماند که مردم در آن زمان 4 روز قبل از سال نو رابا آتش که مایه پاکی و نور وهدایت می دانستند به استقبال نوروز می رفتنه اند. وگاهی یک راَس گاو که نشانه سال (سال قدیم) هست می آورده اند و طعمه ی شیر می شده . بدین معنی که زمستان وتاریکی تمام شد و جاوید است شیر وخورشید(آتش).که در تصاویر تخت جمشیدودیگر بناهای بجا مانده از کورش کبیر،داریوش بزرگ و خشایار شاه .که هویداست... با تشکر حمید وکیلی