قصه
بگذارید اردک بمانم . من مرغ شدن نتوانم.
اما اردک که مهربان بنظر می رسید، از رفتار دیگران متعجب بود، که چرا دیگران دوری ویا فرار، و در پشت سرش بدگویی او را می کنند.
اما علت دوری آنها از همدیگر، رفتار و سروصدا و طریقه ی راه رفتن خاص اردک بود، که منظور بدی هم نداشت. و گاها گر چه آنها را دنبال میکرد که به آنها شجاعت و یا چیزی را بفهماند و شاید بر سر آنها هم داد می زد،اما هرگز با آنها دشمن نبود و دوستشان داشت.
و در مقابل آن جوجه مرغها نمی توانستند ظلمی به او کنند اما واقعا با اودشمن شده بودند و دشمنی میکردند. تا جایی که اصلا اورا دوست نداشتند.
جوجه اردک چون تنها بود خیلی همنشینی با آنها را دوست داشت و برایشان سنگ تمام هم می گذاشت، از ته دل و بدون منت.اما با سر صدای اردکی خودش که طبیعتش چنین اقتضا می نمود.
و هر چه اردک سعی کرد رفتارش مثل دیگر جوجه مرغها شود. اما دید نمی تواند و این زندگی مرغان را نمی پسندید و اصلا برایش غیر قابل قبول بود.
دوباره سعی کرد و خودش را مقصر تلقی کرد. اما باز هم دید نمی شود.چون رفتار آنها بسیار متفاوت و سازشکارانه و شاید بنظر او خائنانه بود.
و در بعضی مسائل راحت فریب روباهان وگربه ها ی دو پا را می خوردند ودر اختیارشان قرار می گرفتند.
بعد از چندی تلاش چون نامید شد سعی کرد که خودش باشد. همانی که خدا او را آنجور آفریده است.
روزی پدرش به او گفت چرا تو مثل دیگر جوجه ها نمی شوی و مثل آنها راه نمی روی؟آرام وساکت نمی شوی و در یک جا قرار نمی گیری. و با لقمه نانی که بتو می دهند قانع و مطیع نیستی؟
و او در جواب گفت: پدر جان من،
تو هنوز نمی دانی که یکی از جوجه هایت که من باشم ارک است. پدر جان اگر من نمی توانم مثل آنها راه بروم و ایراد می گیرند. اما بیا یک روز با دیگر جوجه ها برویم کنار دریا.
چون به دریا رسیدند .اردک رفت توی آبها و حتی زیر آبها و گاها هم به پرواز در آمد و به آب شیرجه زد و گفت چرا شما نمی آید.
آنها گفتند ما نمی توانیم .
آری هر کس راخدا طوری آفریده. و اردک قصد برتری جویی ندارد بلکه لازمه حیاط او پرواز است. که آنها فکر می کنند اردک در فکر برتری جویی هست.هر چند که در واقع برترهست.اما قصد برتری جویی بر هیچ پرنده ای در دنیا ندارد.
پس بگذارید من برای خودم اردک بمانم مرغ شدن نخواهم.
وچون آنها با من نتوانند به پرواز درآیند من مستلزم به آن نیستم که با آنها در زمین بمانم. و اردک بدور از هیچ کینه ای، همه چیز را گذاشت برای مرغان و برای همیشه پرید و پرید. تا ناپدید شد................................
هر چه سگ صبر کرد و خودش را کنترل میکرد چون آبرویش را دوست داشت. گیر دادن سگبان بیشتر می شد.
که ناگهان سگ به صحبت در آمد و گفت مگر من معتادم یا سیگاری که اینقدر گیر میدهی؟سگبان گفت نه.
دوباره گفت مگر من خوب پارس نمی کنم و خوب نگهبانی نمی دهم؟ گفت چرا کارت خوب است.
گفت مگر من دیر به خدمتت میرسم ویا فرار میکنم و یا غیبت میکنم ؟گفت نه .
گفت مگر من اوباشم ویا اهل دعوا هستم وآشوب میکنم؟ گفت نه .
گفت من مگر کم کاری دارم و یا خوب برایت کار نمی کنم ؟ گفت نه تو کارت عالیه.
گفت من که از همه بهتر برایت پارس می کنم بهتر رژه می روم و اذیتت نمی کنم پس چرا گیر می دهی؟
سگبان گفت تو هنوز نفهمیده ای که سگ هستی. واما داری مثل آدمها رفتار میکنی
و آیات را چنان می خوانی که من به وحشت می افتم.وفکر می کنم قرآن درست علیه من نازل شده.
روزی در پای منبر آقاحاج کربلایی نشسته بودم که خیلی آتشی بنظر می رسید. و از تعدادی که انفرادی نماز میخواندند انتقاد میکرد، تا جایی که حدیثی از پیامبر آورد که خانه کسانی که نماز را به جماعت نمی خوانند باید آتش زد. و از افرادی که بیرون ازمسجد بودند ونماز هم اصلا نمی خواندند انتقادی نمی کرد.چون آنها خدا را قبول نداشند پس به ایشان ربطی ندارد. اما اینها که فرادا نماز می خواندند خدا را قبول داشتند اما ایشان را قبول نداشند، موجب عصبانیت ایشان شده بودند. که ناگهان بیاد امام علی (ع) افتادم که چه کسانی و چه نوع عقیدههایی خانه او را به جرم نماز نخواندن در جماعت آتش زدند .
بعد از نماز با او همراه شدم وسر از مغازه اش در آوردیم. و لباس آخوندیش را در آورد. بعد دیدم تعدادی از اجناسش را جلو در مغازه گذاشت و احساس کردم که سد معبر شده، و چون اعتراض کردم، از من بدش آمد و گفت اگر اشکالی داشته باشد شهرداری اخطار میدهد دیگه ترسیدم بگویم حرف خدا بالا تر است یا حرف شهرداری.و مزاحمت برای مردم.
اما از جایی که ایشان عالم جلیل قدری مشخص شده بوند و مردم برایش تقدس قائل بودند، حالتی بسیار عرفانی و همیشه تسبیح می گفت و خدا را هم شکر فراوان می نمود ،تا شخصی آمد و یک جنس اقساطی خرید و دوباره همان جنس را به خودش به دو سوم قیمت فروخت. و آقاحاج کربلایی خدا را شکر فراوان کرد که کار مردم بیچاره و فقیر را راه می اندازد. وچون خوشحال بود شروع کرد از فلان مرجع تقلید بدگویی و غیبت چون او این طور معاملهای اسلامی را حرام اعلام کرده است.
خلاصه از حاجی شدنش صحبت کرد که چطور وام حج را گرفته بود(رُبا) و آشنایانش چطور خدمت به او کرده بودند که مقدارش را بلاعوض بخشیده بودند(نزول).و در مقابل ایشان به آن آشنایان هدیه(رشوه)داده و در منبر تمجید کرده بود.و از خدا خیلی راضی شده بود که به او لطف دارد.
روز بعد رفتم به مغازه اش دیدم یک زنی سرحال در آنجاست. حیا کردم برگشتم اما دیدم زن بیرون نمی آید و آقاحاج کربلایی مرا صدا زد و آنموقع زن بیرون رفت . پرسیدم مثل اینکه این خانم خیلی شما را معتمد می دانست که جلو شما خیلی راحت بود و آقا حاج کربلایی چون فهمید من یک بویی برده ام گفت آقا جون ایشان صیغه ی من بوده است، گفتم بنظرم این زن شوهر داشته باشد تحقیق کنید. گفت در مورد صیغه چون مسئله آبرو زنها در خطر می افتد تحقیق جایز نیست .گناهش به گردن خودشه. گفتم حالا که صیغه شما نیست.طبق سوره قرآن خطبه طلاق خواندید؟. گفت خطبه طلاق نیاز نیست گفتم طبق کدام آیه ی قرآن خطبه ی طلاق لازم نیست چون در هر حال مدتی زن شما بوده ؟ یک سری مسائل را در هم پیچاند که نه خودش فهمید و نه من قانع شدم. گفتم طبق سوره طلاق آیا 3 ماه عده را نگه داشت؟ گفت نه 45 روز گفتم طبق کدام آیه می گویی؟ گفت بزرگان گفته اند.خلاصه داشتم به اسلام مشکوک می شدم. که ناگهان یادم آمد الگوی واقعی یعنی امامان ما اصلا صیغه ای نداشته اند اما برای جلوگیری از فقر و فحشا زنانی را تحت حمایت اقتصادی و اجتماعی خود قرار می دادند.چون یک زن بیوه بیش از همه نیاز به یک حامی اجتماعی و اقتصادی دارد بعد نیاز به حامی جنسی.و امامان ما حتی در یک زمان واحد، دو همسر نداشته اند چه برسد به صیغه. که تعدادی برای خودشان دکان باز کرده اند.واز شرایط نکاح کوتاه مدت شانه خالی می کنند. که نه نفقه بدهند و نه عده نگه دارند مگر 45 روز . و نه خطبه طلاق بخوانند. و دزدکی هم این صیغه را انجام می دهند فکر می کنند بعضی آیات خدا را دزدکی باید انجام داد.
خلاصه از مشهد رفتنش گفت که چقدر بواسطه لباسش به ایشان احترام می گذاشتند و نسبت به دیگر بنده های خدا تحویلش می گرفتند وبهترین هتل را به او می دادند و ایشان هم چند بار در طی سفر با سخنرانی وصلوات، بینی کسانی که ایمانشان کمتر از ایشان بود بخاک مالید و خودش را وا قعا جا انداخته بود. که از او دعوت کرده بودند. چون تو، تو هستی هر سری با ما بصورت رایگان بیا مشهد وما هزینه ترا از بقیه ی مسافرها می گیریم.
خلاصه این عالم بزرگ اسلام بعد از مدتی کارش گرفت وبرای همه مردم شهر فقط جمعه ها سخنرانی می کرد.و دیگر اُفت داشت به مغازه بیاید و یک منزل وسیعی هم به او داده بودند با خدمه و غذایش را هم بیت المال تامین می کرد و خودم(نویسنده) دیدم من باب مخارج روزانه چه میوهها مختلفی به منزل وسیع ایشان سرازیر می شد. بعد که دست من حقیر به این عالم معظم نمی رسید فهمیدم یک مشکل کوچکی برایش پیش آمده است چون پسرش در یک اختلاس ملیونی بدام افتاده بود .من هم تعجب کردم که ایشان نه اهل زنا بوده و نه اهل حرام چرا بچه اش اینقدر خنگ بوده که بدام افتاده. اما خوشبختانه باز خداوند ایشان را کمک کرد و فرزندش توانست اموالش را به اسم اقوامش بزند و رهایی پیدا کند. و ایشان دشمن سر سخت مستکبرین ومفسیدین می باشند.باتشکر .این داستان فرضی نمادی از این طور افراد بود. که همه کاره ی اسلام شده اند که امیر المومنین میفرمایند روزگاری خواهد آمد که روسای مردم جاهلترین و بدترین مردم خواهند بود. باز هم حکمت369 را مجددا بخوانید. من الله توفیق.
جنگل
در روزگاران بسیار بسیار نزدیک،در حوالی شهر ما شیری با سخاوت وبا وقار که از پدرش پادشاهی را به ارث برده بود زندگی میکرد. که هم خودش از رئیس بودنش لذت میبرد و هم دوست داشت دیگر حیوانات زیر دستش در رفاه باشند.
تا یکی از روزها رئیس گوسفندان غافل از کار رئیس بنا کرد، که چرا من رئیس نباشم .و دیگر گوسفندان هم به دنبال او آمدند.و چون متحد شدند شیر بی آلایش را از جنگل بیرون کردند. و ناگفته نماند که شیران دیگر مناطق این گوسفند را حمایت میکردند.چون از آن شیر همیشه در حراس بودند. و در خانه خود شیر همسری مهربان بود که هنگامی که شیر خواست آن سر دسته ی گوسفندان را بکشد ، نگذاشت.
خلاصه شاه گوسفند صحبت از برابری و مساوات ورفاه و اوج گرفتن میکرد.اما در عمل خلاف آن میشد. چون گوسفند رئیس گر چه منظور خوبی داشت اما نمیدانست که ریاست کار هر حیوانی نیست.بخصوص اگر اطرافیان گرگ صفت باشند.اما متاسفانه نمی توانست ریاست را رها و دل بکند و از قولهای دروغی که به همنوعانش داده معذرت خواهی کند.خلاصه روز به روز اوضاع جنگل بد و بدتر شد.که سر دسته دق کرد و مرد.
در آن جنگل چون شیری نبود،که پادشاه شود و گوسفندان هم غافل بودند. گرگان و شغالان دور هم نشستند ویکی را انتخاب کردند و ناگفته نماند که این گرگان چون در میان گوسفندان بودند لباس گوسفند پوشیده بودند.و مسئولیتها را تقسیم کردند.این دوران هم با کش و قوسهای فراوان گذشت که گوسفندان زیر دست روشنتر شدند و می فهمیدند که گرگان لباس گوسفند پوشیده اند.
که گرگان چاره ای اندیشیدند و شاه گرگ آمد و برای گوسفندان گریه کرد و همه گوسفندان دلشان به رحم آمده وکوتاه آمدند.و شاه گرگ خوشحال و خری را مسئول گوسفندان کرد و چون بیشتر حیوانات جنگل گوسفند بودند وجود خر را پذیرفتند که رئیس مستقیم شان باشد.
ادامه در آینده....
یک مرغ و خروسی با هم ازدواج کردند
ودارای چندین جوجه شدند. که یکی از جوجه هایشان ،متاسفانه جوجه اردک بدنیا آمده بود.که والدینش اصلا او را دوست نداشتند و او را نوک وخیلی تو سری بهش میزدند.و دوست داشتند او هم مرغ می شد.چون قبل از او یک جوجه مرغ عالی داشتند که از تشنگی او را کشته بودنش.وبرایش غصه می خوردند.
جوجه اردک یک قد و قامتی نسبتا بزرگتر از بقیه داشت.
و گاها سر وصدایی شدیدتری، که دیگر جوجه ها از او می ترسیدند و از او تنفر داشتند.اما اردک که مهربان بنظر می رسید، از رفتار دیگران متعجب بود، که چرا دیگران دوری ویا فرار، و در پشت سرش بدگویی او را می کنند.
اما علت دوری آنها از همدیگر، رفتار و سروصدا و طریقه ی راه رفتن خاص اردک بود، که منظور بدی هم نداشت. و گاها گر چه آنها را دنبال میکرد که به آنها شجاعت و یا چیزی را بفهماند و شاید بر سر آنها هم داد می زد،اما هرگز با آنها دشمن نبود و دوستشان داشت.
و در مقابل آن جوجه مرغها نمی توانستند ظلمی به او کنند اما واقعا با اودشمن شده بودند و دشمنی میکردند. تا جایی که اصلا اورا دوست نداشتند.
جوجه اردک چون تنها بود خیلی همنشینی با آنها را دوست داشت و برایشان سنگ تمام هم می گذاشت، از ته دل و بدون منت.اما با سر صدای اردکی خودش که طبیعتش چنین اقتضا می نمود.
و هر چه اردک سعی کرد رفتارش مثل دیگر جوجه مرغها شود. اما دید نمی تواند و این زندگی مرغان را نمی پسندید و اصلا برایش غیر قابل قبول بود.
دوباره سعی کرد و خودش را مقصر تلقی کرد. اما باز هم دید نمی شود.چون رفتار آنها بسیار متفاوت و سازشکارانه و شاید بنظر او خائنانه بود.
و در بعضی مسائل راحت فریب روباهان وگربه ها ی دو پا را می خوردند ودر اختیارشان قرار می گرفتند.
بعد از چندی تلاش چون نامید شد سعی کرد که خودش باشد. همانی که خدا او را آنجور آفریده است.
روزی پدرش به او گفت چرا تو مثل دیگر جوجه ها نمی شوی و مثل آنها راه نمی روی؟آرام وساکت نمی شوی و در یک جا قرار نمی گیری. و با لقمه نانی که بتو می دهند قانع و مطیع نیستی؟
و او در جواب گفت: پدر جان من،
تو هنوز نمی دانی که یکی از جوجه هایت که من باشم ارک است. پدر جان اگر من نمی توانم مثل آنها راه بروم و ایراد می گیرند. اما بیا یک روز با دیگر جوجه ها برویم کنار دریا.
چون به دریا رسیدند .اردک رفت توی آبها و حتی زیر آبها و گاها هم به پرواز در آمد و به آب شیرجه زد و گفت چرا شما نمی آید.
آنها گفتند ما نمی توانیم .
آری هر کس راخدا طوری آفریده. و اردک قصد برتری جویی ندارد بلکه لازمه حیاط او پرواز است. که آنها فکر می کنند اردک در فکر برتری جویی هست.هر چند که در واقع برترهست.اما قصد برتری جویی بر هیچ پرنده ای در دنیا ندارد.
پس بگذارید من برای خودم اردک بمانم مرغ شدن نخواهم.
وچون آنها با من نتوانند به پرواز درآیند من مستلزم به آن نیستم که با آنها در زمین بمانم. و اردک بدور از هیچ کینه ای، همه چیز را گذاشت برای مرغان و برای همیشه پرید و پرید. تا ناپدید شد................................
سگی که آدم بود.وسگبانی که سگ!
روزی سگبان به یکی از سگهایی که تحت اختیار او بودند بیش از حد گیر میداد .هر چه سگ صبر کرد و خودش را کنترل میکرد چون آبرویش را دوست داشت. گیر دادن سگبان بیشتر می شد.
که ناگهان سگ به صحبت در آمد و گفت مگر من معتادم یا سیگاری که اینقدر گیر میدهی؟سگبان گفت نه.
دوباره گفت مگر من خوب پارس نمی کنم و خوب نگهبانی نمی دهم؟ گفت چرا کارت خوب است.
گفت مگر من دیر به خدمتت میرسم ویا فرار میکنم و یا غیبت میکنم ؟گفت نه .
گفت مگر من اوباشم ویا اهل دعوا هستم وآشوب میکنم؟ گفت نه .
گفت من مگر کم کاری دارم و یا خوب برایت کار نمی کنم ؟ گفت نه تو کارت عالیه.
گفت من که از همه بهتر برایت پارس می کنم بهتر رژه می روم و اذیتت نمی کنم پس چرا گیر می دهی؟
سگبان گفت تو هنوز نفهمیده ای که سگ هستی. واما داری مثل آدمها رفتار میکنی
و آیات را چنان می خوانی که من به وحشت می افتم.وفکر می کنم قرآن درست علیه من نازل شده.
که در جواب گفت: تمام افراد مشکل دار، چنین که تو فکر میکنی ،فکر می کنند.حتی بالا بلاها.......
آقاحاج کربلایی ملا
روزی در پای منبر آقاحاج کربلایی نشسته بودم که خیلی آتشی بنظر می رسید. و از تعدادی که انفرادی نماز میخواندند انتقاد میکرد، تا جایی که حدیثی از پیامبر آورد که خانه کسانی که نماز را به جماعت نمی خوانند باید آتش زد. و از افرادی که بیرون ازمسجد بودند ونماز هم اصلا نمی خواندند انتقادی نمی کرد.چون آنها خدا را قبول نداشند پس به ایشان ربطی ندارد. اما اینها که فرادا نماز می خواندند خدا را قبول داشتند اما ایشان را قبول نداشند، موجب عصبانیت ایشان شده بودند. که ناگهان بیاد امام علی (ع) افتادم که چه کسانی و چه نوع عقیدههایی خانه او را به جرم نماز نخواندن در جماعت آتش زدند .
بعد از نماز با او همراه شدم وسر از مغازه اش در آوردیم. و لباس آخوندیش را در آورد. بعد دیدم تعدادی از اجناسش را جلو در مغازه گذاشت و احساس کردم که سد معبر شده، و چون اعتراض کردم، از من بدش آمد و گفت اگر اشکالی داشته باشد شهرداری اخطار میدهد دیگه ترسیدم بگویم حرف خدا بالا تر است یا حرف شهرداری.و مزاحمت برای مردم.
اما از جایی که ایشان عالم جلیل قدری مشخص شده بوند و مردم برایش تقدس قائل بودند، حالتی بسیار عرفانی و همیشه تسبیح می گفت و خدا را هم شکر فراوان می نمود ،تا شخصی آمد و یک جنس اقساطی خرید و دوباره همان جنس را به خودش به دو سوم قیمت فروخت. و آقاحاج کربلایی خدا را شکر فراوان کرد که کار مردم بیچاره و فقیر را راه می اندازد. وچون خوشحال بود شروع کرد از فلان مرجع تقلید بدگویی و غیبت چون او این طور معاملهای اسلامی را حرام اعلام کرده است.
خلاصه از حاجی شدنش صحبت کرد که چطور وام حج را گرفته بود(رُبا) و آشنایانش چطور خدمت به او کرده بودند که مقدارش را بلاعوض بخشیده بودند(نزول).و در مقابل ایشان به آن آشنایان هدیه(رشوه)داده و در منبر تمجید کرده بود.و از خدا خیلی راضی شده بود که به او لطف دارد.
روز بعد رفتم به مغازه اش دیدم یک زنی سرحال در آنجاست. حیا کردم برگشتم اما دیدم زن بیرون نمی آید و آقاحاج کربلایی مرا صدا زد و آنموقع زن بیرون رفت . پرسیدم مثل اینکه این خانم خیلی شما را معتمد می دانست که جلو شما خیلی راحت بود و آقا حاج کربلایی چون فهمید من یک بویی برده ام گفت آقا جون ایشان صیغه ی من بوده است، گفتم بنظرم این زن شوهر داشته باشد تحقیق کنید. گفت در مورد صیغه چون مسئله آبرو زنها در خطر می افتد تحقیق جایز نیست .گناهش به گردن خودشه. گفتم حالا که صیغه شما نیست.طبق سوره قرآن خطبه طلاق خواندید؟. گفت خطبه طلاق نیاز نیست گفتم طبق کدام آیه ی قرآن خطبه ی طلاق لازم نیست چون در هر حال مدتی زن شما بوده ؟ یک سری مسائل را در هم پیچاند که نه خودش فهمید و نه من قانع شدم. گفتم طبق سوره طلاق آیا 3 ماه عده را نگه داشت؟ گفت نه 45 روز گفتم طبق کدام آیه می گویی؟ گفت بزرگان گفته اند.خلاصه داشتم به اسلام مشکوک می شدم. که ناگهان یادم آمد الگوی واقعی یعنی امامان ما اصلا صیغه ای نداشته اند اما برای جلوگیری از فقر و فحشا زنانی را تحت حمایت اقتصادی و اجتماعی خود قرار می دادند.چون یک زن بیوه بیش از همه نیاز به یک حامی اجتماعی و اقتصادی دارد بعد نیاز به حامی جنسی.و امامان ما حتی در یک زمان واحد، دو همسر نداشته اند چه برسد به صیغه. که تعدادی برای خودشان دکان باز کرده اند.واز شرایط نکاح کوتاه مدت شانه خالی می کنند. که نه نفقه بدهند و نه عده نگه دارند مگر 45 روز . و نه خطبه طلاق بخوانند. و دزدکی هم این صیغه را انجام می دهند فکر می کنند بعضی آیات خدا را دزدکی باید انجام داد.
خلاصه از مشهد رفتنش گفت که چقدر بواسطه لباسش به ایشان احترام می گذاشتند و نسبت به دیگر بنده های خدا تحویلش می گرفتند وبهترین هتل را به او می دادند و ایشان هم چند بار در طی سفر با سخنرانی وصلوات، بینی کسانی که ایمانشان کمتر از ایشان بود بخاک مالید و خودش را وا قعا جا انداخته بود. که از او دعوت کرده بودند. چون تو، تو هستی هر سری با ما بصورت رایگان بیا مشهد وما هزینه ترا از بقیه ی مسافرها می گیریم.
خلاصه این عالم بزرگ اسلام بعد از مدتی کارش گرفت وبرای همه مردم شهر فقط جمعه ها سخنرانی می کرد.و دیگر اُفت داشت به مغازه بیاید و یک منزل وسیعی هم به او داده بودند با خدمه و غذایش را هم بیت المال تامین می کرد و خودم(نویسنده) دیدم من باب مخارج روزانه چه میوهها مختلفی به منزل وسیع ایشان سرازیر می شد. بعد که دست من حقیر به این عالم معظم نمی رسید فهمیدم یک مشکل کوچکی برایش پیش آمده است چون پسرش در یک اختلاس ملیونی بدام افتاده بود .من هم تعجب کردم که ایشان نه اهل زنا بوده و نه اهل حرام چرا بچه اش اینقدر خنگ بوده که بدام افتاده. اما خوشبختانه باز خداوند ایشان را کمک کرد و فرزندش توانست اموالش را به اسم اقوامش بزند و رهایی پیدا کند. و ایشان دشمن سر سخت مستکبرین ومفسیدین می باشند.باتشکر .این داستان فرضی نمادی از این طور افراد بود. که همه کاره ی اسلام شده اند که امیر المومنین میفرمایند روزگاری خواهد آمد که روسای مردم جاهلترین و بدترین مردم خواهند بود. باز هم حکمت369 را مجددا بخوانید. من الله توفیق.
جنگل
در روزگاران بسیار بسیار نزدیک،در حوالی شهر ما شیری با سخاوت وبا وقار که از پدرش پادشاهی را به ارث برده بود زندگی میکرد. که هم خودش از رئیس بودنش لذت میبرد و هم دوست داشت دیگر حیوانات زیر دستش در رفاه باشند.
تا یکی از روزها رئیس گوسفندان غافل از کار رئیس بنا کرد، که چرا من رئیس نباشم .و دیگر گوسفندان هم به دنبال او آمدند.و چون متحد شدند شیر بی آلایش را از جنگل بیرون کردند. و ناگفته نماند که شیران دیگر مناطق این گوسفند را حمایت میکردند.چون از آن شیر همیشه در حراس بودند. و در خانه خود شیر همسری مهربان بود که هنگامی که شیر خواست آن سر دسته ی گوسفندان را بکشد ، نگذاشت.
خلاصه شاه گوسفند صحبت از برابری و مساوات ورفاه و اوج گرفتن میکرد.اما در عمل خلاف آن میشد. چون گوسفند رئیس گر چه منظور خوبی داشت اما نمیدانست که ریاست کار هر حیوانی نیست.بخصوص اگر اطرافیان گرگ صفت باشند.اما متاسفانه نمی توانست ریاست را رها و دل بکند و از قولهای دروغی که به همنوعانش داده معذرت خواهی کند.خلاصه روز به روز اوضاع جنگل بد و بدتر شد.که سر دسته دق کرد و مرد.
در آن جنگل چون شیری نبود،که پادشاه شود و گوسفندان هم غافل بودند. گرگان و شغالان دور هم نشستند ویکی را انتخاب کردند و ناگفته نماند که این گرگان چون در میان گوسفندان بودند لباس گوسفند پوشیده بودند.و مسئولیتها را تقسیم کردند.این دوران هم با کش و قوسهای فراوان گذشت که گوسفندان زیر دست روشنتر شدند و می فهمیدند که گرگان لباس گوسفند پوشیده اند.
که گرگان چاره ای اندیشیدند و شاه گرگ آمد و برای گوسفندان گریه کرد و همه گوسفندان دلشان به رحم آمده وکوتاه آمدند.و شاه گرگ خوشحال و خری را مسئول گوسفندان کرد و چون بیشتر حیوانات جنگل گوسفند بودند وجود خر را پذیرفتند که رئیس مستقیم شان باشد.
ادامه در آینده....
+ نوشته شده در شنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۰ ساعت 12:12 توسط حمیدوکیلی
|
حسین وکیلی ازغندی خراسان